نخندین ها ....

جوش هم نیاورده ام ....

هیچی نشده ....

فقط.....

بازنگر ی ام تموم شد ...

فالم رو گرفتم ...

سعدی جونم گفت :

غرض  نقشیست کز ما باز ماند

و تاکید شدم در راهی که دارم سالهاست میروم ....

ولی اینبار نه مثل سابق سر به هوا ...

و ولش کن ...

هدفمند و مطمئن تر ...

باز نگری ام تموم شد ....

نقطه ! سرخط ! ؟؟؟

این « آقا یا خانم دکتر نقطه ( . ) » از آسمان آمد ، ویراژی داد ، یک مقدار مزاحمت ایجاد کرد و فرصت و وقت من و شما رو گرفت .. افکار چرند و کثیفش را روی صفحه ی مونیتور ریخت و رفت ... گورش را گم کرد ....

و بعد از این دیگر حرف ها و نوشته هایش ایگنور با یک کلیک پاک خواهد شد ... اما در کل ، به کوری چشم این « دکتر نقطه بعد از این » ، این هفته کلی برنامه های خوبی برای خودم گذاشتم :

• ورزش در استودیو چهار بار در هفته، و هر بار بطور متوسط حداقل 4تا 5 ساعت بعلاوه ی هر بار سونا ..

• حداقل چند بار عصا بازی در جنگل ، هر بار بین یک تا دو ساعت هر بار

• تمرین های شکم و نرمش و ایروبیک ، بر روی دستگاه ، در آپارتمان هر روز دو سه بار و هر بار حداقل نیم تا یکساعت ...

این از ورزش ... هم زمان ...

• خوردن میوه ... بجای آت اشغال های مختلف به جای غذا

• و در کل رعایت معیار ها ی تغذیه ی درست ...

• و ....

و در این ارتباط حداقل بطور مستقیم دو تا سه کیلو سبک تر شده ام ولی از نظر هیکل خودم واقعا میبینم که فرق کرده ام ... لباس هایم از تنم می شررد ! تسمه ی کمرم دو بند عقب تر کشیده میشوند ... و پیه و چربی هایم شل و این جا و آنجا ریخته اند ....

از نظر رابطه و غیره ... یک عده دوست خوب و نازنین و مهربان و قابل اعتماد دارم ...

فرشته و آزاده ... و مهتاب تو ورزش ...

دختر دائی و چند تا نخود کشمش توی نت ...

با یک گروه دویست سیصد نفری همشهری هم در آن وسط مسط ها سلام علیکی دارم و ...

برایم جالبند که با هشان در ارتباط نزدیک و با خبر بودن از هم و با هم باشم ...

نقش مشوق بودن برای دو سه تا دختر های ، یکی از یکی دیگر بهتر گلم ، و همراهی رفیقانه با چند تا بانو و آقا ی استثنائی در دنیای مجازی ...

موفق بودن در برنامه های کاری و شغلی ... که در جهت « خدمت به خلق رسانی عملی » دنبال می کنم انرژی دلگرم کننده ی فوق العاده ای به من میدهد ...

رابطه های شخصی ام فعلا روی فتیله ی پائین خودش است ...

گوش کردن به موسیقی کلاسیک ... رپ و متال ....

مطالعاتم فعلا بیشتر دور میزند در مباحث مربوط به بحران های سنی و دوران یائسگی مردان ( پنجاه به بالا ) ...

کار در رابطه با هوسپیتز و خاکسپاری به حداقل کامل رسیده است ...

میخواهم برای خودم به یک باز نگری و برنامه ریزی پنجساله ی آتی ام برسم ...

فاز عقب نشینی فعلی ام هم در همین چها رچوب است ...

...........

فعلا این من هستم .. این شهر و این آدمها ... اینجا و در این نقطه .....

نقطه حداکثر تا بحال آمده ام ...

نقطه ی فعلیم ....

و نقطه ی آغاز از حالا به بعدم ...

نقطه ی آغازم ....

فعلا هر چه پشت سرم است .... خط روش ... باشه !!

باشه !

پس بیا یک فال بگیریم

باشه ..!.

سعدی میگه :

بماند سالها این  نظم و ترتیب  /  ز ما  هر ذره خاک  افتاده جائی

غرض  نقشیست کز ما باز ماند /  که هستی را نمی بینم بقائی  

مگر صاحبدلی  روزی به رحمت /   کند در کار درویشان  دعائی  

وووواااااییییی !

پس به سلامتی! ...

نوش !

پیر گردیده ام و ذوق  جوانی دارم

گلشن عشق بدل ، رنگ خزانی دارم

آرزو عیب مگیرید  بر این موی سپید

زیر خاکستر خود  شعله نهائی دارم

....

درباره ی این آقا یا خانم نقطه (!) ی بی چاک و دهن و نیز در مورد تیز و دراز زبانی و سلیطه گری هایش بدون هیچ سر سوزنی تغیر نظرم را نوشتم ... ولی او باز هم با بی شرمی و بی حرمتی و بی تربیتی تمام باز هم یاوه ها سرائید ...

این بار برای تکمیل نمایش نمونه ای از شیوه ی رفتاری از این نوع آدمها ، در ویترین موزه ویلاگم ، این افاضات و مزخرفات تازه ی ایشان را ، که نشان دهنده ی شخصیت واقعی این قبیل افراد کم نظیر می باشد ، را به عنوان قسمت چهارم از سری نوشته ها ی توهین آمیز شان بدون تفسیر اضافی میگذارم همانحا در قسمت نظرات قسمت پیشین بماند ! ...

اینبار فقط در جواب به ایشان خاموش می مانم ..

و بجای های و هوی هایش سکو ت اختیار می کنم ...

فقط اشاره می کنم :

در صورت دریافت دانشنامه تان ،  که مطمئن هستم  خواهید گرفت  اگر  با دقت متن های مرا بخوانید و بفهمید و درک کنید و  ازشان بهره ببرید و بکار ببندید ، حتما حتما  هم بدون  شک خواهید هم گرفت ، فراموش نکنید که  موفقیتتان را به چه کسی مدیون بوده خواهید ماند ... !

نترس ! درصد و پورسانت و رانت نمی خواهم ... فقط اگر آن موقع رویت شد  و جرات داشتی بگو  که بوده ای ....تا بسلامتی موفقیتت یک پک بزنم !   اوکی !!!! 

هر موقع گیر کردی باز هم بیا ، سری  بزن ، در خدمت حاضرم ....

پیشاپیش خودم لقب " ( خانم یا آقای) دکتر نقطه "  !  بهت میدهم  ....

با امید موفقیت شما  خانم یا آقای  " دکتر بعد از این " عزیزم !!!!!

بسلامتی !

نوش !

قربون اون نقطه اش برم ....

هه هه هه .....

عجب حالی کردم  باهاش .....

وووووواااااا ییییییییییییییی !!!! چی سلیطه هائی  پیدا میشن ...   ....

قسمت  های  قبلی

قسمت اول

قسمت دوم

پرده پنجم :

خامسا با اینکه مامانم بهم گفته بود که باید احترام سن و سال و موی سفید بزرگترها رو نگه داشت با اینحال من اینها رو نوشتم [ کار بد و زشتی کردی ! مواظب باش مامانت نفهمه ! دعوات کنه ! ... فکر نکردی وقتی ببینه به حرفش گوش نکردی خدای نکرده زبونم لال سکته کنه بمیره ! حالا سلیطه بازی در آوردی و مرز احترام رو شکوندی و برای خودت دیگه هر چی لیچار بود از دست و دهان مبارکتان نثار ما فرمودید و هر چی که میخواستی گفتی ... خوبه من اهل چغولی موغولی نیستم ... اگر نه به مامان خانم اصیلت می گفتم که چی گفتی .... تا فلفل بریزه لای انگشتات .... تا دیگه به بزرگتر از خودت بی احترامی نکنی ! ] چون اعتقاد دارم پیرمرد شصت ساله ای که شعورش در حد یه بچه 6 ساله است، از نظر روانی کاملا مریضه ، سادیسم جنسی داره، یه شکارچی کثیفه که مدام به اسم پدر و برادر و پسرخاله بودن در حال فریب دادن زنها و دخترهای مردم لایق احترام نیست [ اهه ! این آقا یا خانم نقطه ! دکتر روانکاو هم هستند ولی تشخیص شون غلطه ! .... عزیزم من ، من تقریبا دو درصد رگه مازوخیستی ... و نیم درصد دپرسیون خفیف دارم ... و یک مقدار هم ( در گوشی بهت می گم باز شیپورش نکنی نقاره بزنی ! ) یک مقدار خیلی کم هم زن فوبی دارم ! وخیلی از زنهای گیر بده رو در هیبت لاشخور میبینم که به من حمله می کنند ... ! اینو گفتم تا روشن شه تشخیصتون قلابیه ... نکنه شماه هم دکترا تون رو از کمبریج ! گرفتین !] و بالاخص نیت پلیدش باید برای دخترها و زنهای معصوم فاش بشه [ خوب یک مرتبه بگو که ضد انقلاب هستم و جزو نیروهای سر سپرده دشمن و اراذل و اوباش و ستون پنجم و ..... ..... و قصد براندازی دارم .... تا ....

خدا مرگت بده بیمعرفت همه چیز به من میخوره الا همین که گفتی ! برو دستاتئو آب بکش !

بابا فعلا که میبینی دارم دو سه اسبه از گیر ازدواج و زن و دختر و .... اناث و غیره در میرم ... اینقدر به من از این حرفها نزن ... تازه منکه یکی از اون مردهام که میگم کمپین یک میلیون امضا را باید هفت هشت بار امضا کنم ... حالا دیدی کی چه وصله را درا به کی میزنه ! آقا یا خانم یه نقطه !؟؟؟ ]

پرده ششم :

و در آخر اینکه برات متاسفم [ حالا نمی خواد قربون صدقم بشی و دورم بگردی و فدام بشی ! ] و و توصیه میکنم >

اول دنبال زنهای مردم اون هم زنهای سالم و حسابی امثال من [ هی این وسط نرخ تعیین کن ! ] افتادن رو ول کنی . [ لا الا لا لا ! هی بازار گرمی کن ! ] چون من و امثال من خوب بلدیم مردهای هرزه رو چطور سرجاشون بشونیم. [ با پاچه ور مالیدن و ترق ! تورق ! چاقو ... خنجر ... فحش ! ... ]
با وصله چسبوندن هم به جایی نمیرسی [ دیگ به شیشه میگه روت سیاه ! ] چون طلا که پاکه [ هی بابام هی آقا یا خانم نقطه ریزه ! بی انصاف آخه نرخ رو نبر بالا .... شاید یکی دیگه مشریت بشه ... با بعدا تخفیف هم میدی !!! ] چه منتش به خاکه.

دوم اینکه حتما خودت رو به یه روانپزشک نشون بده. تو یه بیمار روانی هستی. [ چشم حتما ... از دست شما ها باید هم برم ... وقت بگیرم ؟ برای کی ؟ دکتره زن باشه یا مرد ؟ آلمانی یا خارجی ؟ ... واقعا جالبه یکی میگه برو دکتر نشون بده خودت رو چرا از زنها در میری ! این چغلی نقطه میگه برم دکتر بگم ... برم چی بگم میسسیز یا مستر نقطه ! ]

و سوم اینکه خوشحالم که حدسم در مورد تو درست از آب دراومد و به موقع دمت رو قیچی کردم.

[ حدس ؟ چی حدس زده بودی ! غیب گوئی می کنی ! حدس میزنی ! بر چسب میزنی ! ... دروغ میگی ! فحش میدی ! سلیطه بازی در میاری ! گرون هم حساب میکنی ... قیچی هم دستت گرفتی ! مواظب باش .... من دم نداشته و ندارم ... کسی هم قیچی اش نکرده ... ببینم نکنه اصلا عوضی گرفتی بچه ؟؟؟؟؟؟ ]

[چهارم ؟ ] کیشوند هم به خودش مربوطه که جوابت رو بده. هر چند که تو لایقش نیستی.

[ پنجم ؟؟ ] من هم فقط دلم برای دخترهای دیگه سوخت و نوشتم تا حواسشون رو جمع کنن که با کی طرفن. [ کاش اقلا یک نشونی میدادی ببینم خودم با کی طرفم !!!!!! اصلا ... ]....

گو اینکه برات کاری نداره همه اینها رو حذف کنی که چهره کریه و نیت پلیدت پشت نوشته هات پنهون بمونه.[ نه بابا چرا پاک کنم .... یک سوژه بهم دادی ... کلی حال کردم ... کلی بهانه دادی برای نوشتن ! ... قربونت برم ... کاش آدرسی چیزی میذاشتی تا بتونم با هات به بحث زیبا یمان ادامه بدهیم ...

من که حال کردم تو چی ؟؟؟؟؟؟]

پــا یـــا ن

همرا ه با موزیک متن فیلم قیصر ....

میبینین دوستان ! من هم از این گیر دادن ها بی بهره نیستم

در ادامه قسمت اول  ....

پرده سوم :

ثالثا مادر من خدا رو شکر انقدر خانوم و اصیل بوده [ جقدر عالی ... خوشبختم ... شانس خوب تو بوده ...قدرش رو بدون ... براش دختر خوبی باش !! ]که دخترش رو طوری تربیت کنه که حتی وقتی هم که با شوهرش مشکل داره یه تار موی گندیده شوهرش رو با هیچ مردی تو دنیا عوض نکنه. [ این مسئله کاملا شخصی است و تو مسلما حق داری هر کاری خواستی بکنی ... نسبت به همسرت !! مینویسم همسرت چون ممکن است مرد باشی و من رو گذاشته باشی سر کار ! ... بعضی ها ، اتفاقا بحث دیروز مان بود در همین صفحه ام که بعضی ها میروند و می آیند ... خوش بحال شما که با همسرتان آن بر خورد را دارید ! ] به خاطر همین هم موجودات زن خور و کثیفی مثل تو [ مثل من ! بابا ! به چی زبونی بگم ... من از زنها اتفاقا خیلی هم گریزان هستم ... تازه کثیف هم نیستم ... روزی دوبار حمام می کنم ... و هفته ای سه بار هم میرم ورزش وسونا ووو و باز هر بار ده دوازده بار زیر دوش . ... نه دیگه زیادید داری الکی حرف میزنی ! ] تا حالا نتونستن به هدفشون برسن و من رو اغفال کنن... [ چی بگم واله ! من که بیخیال خیلی از برنامه ها هستم ... آها !!! نکنه شاید ایشون دوست داشته اند ما هدفی و برنامه ای روی ایشون پیاده کنیم و نکردیم .... ؟؟؟!!! ای کلک !!!! ] .

پرده چهارم :

رابعا اینکه اینجا نشستی و یه مشت دروغ و چرت و پرت سر هم میکنی [ وای بابا بس کنید شما ها رو به هر کی میخواهین ... این صفحه رو باز کردم برای همین نوشته هام ... خوب نیائین اینجا ... نخونین این حرفها رو ... اینجا که دیگه آزاد هستید ! این حرفها و درد دلهای منه ... به دگران اصلا ربطی نداره ... زاویه ی دید من این هست ... و خلوتگاه من ! من که برای خوش آمد و بد آمد کسی چیزی نمی نویسم ... نظرم اینه ... نظر منه ... از چیش انتقاد داری ... بگو ... میبینی که حتی به این ناسزا نانه ها من چطوری جواب میدم ... بابا یک کم دست از این سلیطه و قرشمال بازی دستب ردارید ... !! خوب نیست ... آبروتون میره ! ...] و ملت هم چیزی نمیگن فکر نکن حقیقت رو نمیفهمن. [ یک وقت سوء تفاهم نشه ... نع ! نه برام مهمه دیگران یا بقول شما ملت چیزی بگه یا نگه ... ولی برام جالبه که ببینم چی میگن ! حتی از این مزخرفات توهین آمیز !... بعد هم بحث سر مسئله ی حقیقت و واقعیت یک بحث علمی است ... که صحبتش رو کرده ام در خیلی از صفحات دیگر ... فقط بگم آقا یا خانم نقطه ریزه ، که حقیقت درکی است و نه فهمیدنی !!!! ]
هر آدمی که یه ذره عقل داشته باشه میفهمه که زنت یه قربانی بدبخت بوده که ده سال تموم خرج تن پروری مثل تو رو داده و در عوض تو زیر خونه مفت خوردی و خوابیدی و با پولش تریاک کشی و هرزگی کردی.
برای همین انقدر از رفتنش میسوزی. چون دیگه ساده لوحی مثل اون رو گیر نیاوردی که بچاپیش.

[ باز محض تصحیح جنابن نقطه !

عزیز دل ! اون زن اسبق ... مادر دخترم ... بیست و پنجسال پیش رفتند پی یک زندگی بهتر ، حق انتخاب داشتند و ... اوووووووه ... ایشان چهار بار بعد از اون ازدواج ها کردند .... هنوز هم رابطه ما خوشبختانه خوب و خوش و خرم است .... نه مفت خوردم و نه خوابیدم ... هم کار کردم ... هم درس خواندم ... هم کار خانه کردم ... یک دفتر چه از سیصد دفترچه ی خاطرات بد و خوبم را هم در صفحهی ی اینترنتی دیگری بعد از شامل مرور زمان شدن ، بدون سانسور و خودسانسوری ! واو به واو ، بخاطر یک تجربهی شخصی که سودش را هنوز که هنوز است خودم و خیلی های دیگر می برند ، باز هم برای خودم نوشتم ...

در ضمن ...

نقطه ی عزیز من نه اهل سیگارم و نه مشروب ... چه برسد به این مواد کوفتی که از یبچه گی کلا در خانواده مان از آن متنفر بودیم و حتی قلیان هم نداشتیم ...

هرزه گی هم نکرده ام ... اگر درستش را بخواهی دوران چاچلی خوبی را گذراندم ... و آنقدر از حق و حقوق طبیعیم استفاده کردم که سیر سیر شدم ... و

نیز اتفاقا من معتقدم که با خیلی از زنها ی زندگیم اتفاقا آنقدر عادلانه برخورد داشته ام که نه نیازی به از دست هم در آوردن و جنگیدن و چی گفتی ؟ آها ! چاپیدن باشه .... با بیشتر اون خانمها هم کا کان هنوز رابطه ی خوب و حسنه ای دارم ...

نه بزن بزن ... و نه ... خیانت و نه ... جنگ و دعوا .... همه با همیم و میگوئیم و میخندیم ....و مثل بچه های آدم داریم با هم حال می کنیم و سوء تفتاهم های جانبی را هم با آرامش خیال حل می کنیم ...

پیشنهاد می کنم این راه را پیشه بگیرید ... بهتر به مقصدتان میرسید !]

ادامه در قسمت سوم

قسمت اول

نمیدونم کدوم آدم بی نام ونشونی ، جدی میگم ، فحش نیست ، اسمش رو نوشته : « نویسنده: . » ( آقا یا خانم نقطه ! ) است که ده دقیقه از وقت شریفش رو (یکشنبه 27 مرداد1387 از ساعت: 18:28 تا 18:38) وقف نوشتن این مطلب فدایت شوم برایم کرده است ...

سوژه ی جالبی است ... همه ورش رو  دیده بودم ... اما این مدلش رو ندیده بودم تا بحال ... منهم  رفتمش ببینم کار تا بکجا ها میکشد !

 بهر صورت فحش خورمان خوب است و جواب من خاموشی است !... اگر چه این جور نوشته ها نشان دهنده ی این است که طرف صفحه ی مرا با دقت خوانده است و نه مثل آن بعضی ها که «سلام وبلاگت خیلی خوبه به من سر بزن !» ها ست ...

نمیدونم راستی منکه دوستام فقط دوسه نفر آدم بیشتر نیستند این طرف این همه نکته را از کجا بهم چسبونده .... منکه حال کردم ... و بر خلاف تصور او اتفاقا خوشحالم که بالا خره یکی چیزی گفت که میشه روش حساب باز کرد ...

چون نمیدونم کیه که این مطلب رو نوشته ، اسمش رو میزارم آدم ترسو ! یا همون « . » «نقطه کوچولو» ...! ثانیا برای اینکه حرفاش درست و حسابی از آب در بیان جند اشتباه لپی او را تصحیح می کنم ... و نظرم رو بدون دستکاری توی افکار ایشون بیان می کنم ... اصل مطلب رو ایشون به عنوان نظر توی پست قبلیم داده اند ...

اگر چه از من غیر مستقیم خواسته بودند که بعد از فحش خوردن های ایشان همه پاک کنم ... ولی نه تنها پاک نمی کنم که بعنوان یادگار حتی اینجا تابلو میکنم و توی قاب می گذارم ....

فقط یک یاد آوری جالب ، لازم و واجب و ضروری و مهم است و اتفاقا خالی از لطف هم نیست ، که بدانید آن مطلب نوشته تحت نام « سلیطه ها » ( خودتان به آن مراجعه کنید و بخوانید ) روی سخنش با شخص خاصی نبود بلکه اشاره به یک تیپ از اقشاری بود که این حالت را دارند ... دقیقا اگر اسم کسی را بخواهید بدانید خطابم و اشاره ام مستقیما به چهار نفر از همشهریان مرد ایرانی هامبورگی ام بود و که یا اسیر دست این جور زنها هستند و بودند و همه شان می نالیدند ... و من این مطلب کاملا طنز را برای دلداری و همدردی با اینها نوشتم ....ولی

از نوشته ی این نقطه کوچولو پیداست ، که این آقا یا خانم ، هر کسی هست ، بخودش گرفته است و ... حیف خودش رو بیشتر رو نکرده که بگم عزیز نازنین بخودت نگیر ! مقصودم باور کن !!! هر که بوده تو نبودی !!!

ولی چه میشود کرد ... شاید یکی قصد مزاح داشته و ....

یا واقعا یکی از همین نوع سلیطه های واقعی این را اینجا نوشته است که خوب ، بخاطر رعایت این ضرب المثل مشهور که از سه چیز باید فرار کرد : دیوار شکسته ، زن سلیطه و سگ هار .... اگر بدانم چه کسی است این خانم یا آقای نقطه کوچولو ... هر جا که ببینمش از ش می گریزم .... که پاچم رو بیشتر از این نگیره و روی سرم خراب نشه ...

ولی خودمونیم اگر این طرف واقعا یک آدمی است واقعی و این مطلبی رو که نوشته جدی نوشته باشه ... وای بحال اون کسانی که نه توی این دنیای مجازی باهاش سرو کار دارند ( که وجود نحس شان را میتوان براحتی با یک کلیک ، ایگنور کرد و پاک کرد !) بلکه در دنیای واقعی شب و روز شان را با او و یا سانی از قماش او سر می کنند چی می کشند ...

محض اطلاع بیشتر شما عزیزان در بیان علت انتخاب تیتر سلیطه ها به  عنوان  عنوان آن مطلب  تیتر موضوعم برای نوشتن آن مطلب  این را نیز اضافه کنم  که  بر میگشت به این موضوع که

همین آخر هفته ای بود که مردی هشتاد ساله (که از دست زنش فرار کرده و به من پناهنده شده بود  ) یک جوک بامزه تعریف کرد :

قضیه اینه که مرده داشته گریه میکرده

آقا چرا گریه می کنی

چون سی سال پیش میخواستم این زن سلیطه ام را بکشم .. گفتند نکش میری سی سال زندان ...، اقا اگر کشته بودم اونروز ... حالا آزاد شده بودم ... حالا هنوز هم در بند این زن  سیطه ی فلان فلان شده اسیرهستم  ...

هه هه هه ... همه مان خندیدم

... و حالا هم ایشون ... وای طفلی زنش یا شوهرش ... به هر صورت بازم تشکر از سلیطه بازی این آقا یا خانمه نقطه ریزه ! به عنوان شاهد از غیب رسیده  ...

اینهم نوشته ی شش پرده ای ایشون :

پرده اول :

اولا که سلیطه و قمر خانوم اون مادر هرزته [طفلی مادر من 13 چهارده ساله پیش در عنوان جوانی بدلیل ایست قلبی در عرض سه دقیقه راحت و آروم تشریف بردند اون دنیا .... من حداقل هرزه گی و اینها از او ندیدم ... حتی بار ها قصد داشتم برایش دوست پسری ... کسی ... و ... رو پیدا کنم میگفت نمی خواد و علاقه ای نداره .... حالا شاید شما بیشتر با او آشنا هستید و دم خور محشور ... شاید دارد در آن وعدگاه موعود با غلمان حال می کند ... خوشبحالش ! تا چشم حسودان بترکد ! ... کاش حرفت درست باشد و به جبران کار های نکرده اش در این دنیا ، در آن دنیا اقلا خیری برده و حالی کرده باشد بتواند !و دلش نسوزد که چرا هم در این عالم و هم در آن عالم از نعمت ها ئی که برایش قرار داده شده بود بهره ای نبرده باشد ..... در ضمن زن خیلی آرومی بود و هیچ موقع نه قال مقال و نه دعوا راه می انداخت ... شاید هم برای همین این جور آدمهای قالمقالی توی ذوقم میزن و براشون قصه مینویسم ! ] که تخم حرومی مثل تو رو پرورش داده [ تخم حروم ؟! نه اتفاقا حلال و حلال زاده هستم و ... اتفاقا میگن با بسم الله و طهارت منو کاشتن !... جالبه بابام تعریف میکنه شب بدنیا اومدن خوابدیده تو حرم است و امام رضا اومده بیرون میگه این بچه از خانواده ما است و ... و روز تولدم هم با تولد حضرت علی همزمان ... و علت نام گذاری من به علیرضا به این دلیل بوده ] و به جون زنها و دخترهای مردم انداخته... [ زنها و دختر ها ؟؟؟ !!!!!! خوبه فعلا نزدیگ چهار ساله روزه ی زن دارم ... و دور و بری هایم همه ، پیر پاتال ها و آدم های دم مرگی هستند.. آقا جون ، بالام جان! .. حداقل این چند نوشته ی آخری منو بخون .... !!! تا ببینی و اتفاقا از دست زنها و زن گرفتن به چه بهانه هائی دارم در میروم ...].

پرده دوم :

ثانیا وقتی تیرت برای اغفال کردن زنها و دخترهای مردم به سنگ میخوره [ ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ !!!!!!!!!!!ا تیر ؟! کدوم تیر و کمون ؟... کی ؟... چی ؟... کی ؟ ... کجا ؟؟؟؟! اغفال !!! ؟؟؟؟ ] ین فقط ضعفت رو نشون میده که شروع میکنه به وصله چسبوندن به اونها [ وصله ؟ به کی ؟ ... چی ؟ کجا ؟ کو ؟ این یارو چی میگه !!!........... ] . همه که مثل مادر و زنهای فامیل خودت هزار کاره نیستند. [ بنده درباره ی مادرم قبلا گفته ام ... درباره ی زنهای فامیلم هم ... بعد از بیش سال دوری از ایران هیچکدومشون رو نه میشناسم و نه رابطه دارم ... شاید ایشان آنها را میشناسند ! و این طفلی ها فک و فامیل من ، که تقریبا همه بلا استثنا به شغل شریف معلمی اشغال داشتند ، شاید حالا به خاطر این تورم چند صد درصدی مجبورند بروند دنبال خیلی دیگر از کار ها تا بتوانند خرج زندگیشان را در بیاورند ... طفلی ها الان تقریبا همه شون هم پیر و باید کم و بیش هفتاد هشتاد ساله باشند و هم در حال کار کردن ... ، خانم یا آقای نقطه ی ریزه ی عزیز ، اگر آدرس فک و فامیل من رو دارید لطف کنید و به من بدهید تا برایشان یک مقدار پول حواله کنم ... که نروند توی این دوران پیری سر کار ... ] ...

قسمت دوم ادامه دارد  

درسته که این دختر دائی نازناز خانم ما با حرفهای جادوئیش ، که توی دلم خیلی خوب نشست، تونست منو به خودم بیاره و کمی امیدوارم کنه ، که نه ! هنوز هم اونقدر نا امید نباشم که هنوز پیر نشدی ! و کو تا پیری !!!!

با خودم گفتم شاید هم تقصیر خودم است که بی خودی دور بر این پیر و پاتال ها ( سالمندان ) میگردم و با این هوسپیتزی ها دم خورم !

ببخشید ، هوسپیتز این بیمارستانها و آسایشگاه های تازه بنیانی است که برای آدمهای چمدان بدست و بار و بندیل بسته ی آماده برای رفتن، دم در حیات منتظرند که ماشین ملک الموتی بیاد و ببرشون تا دم دو راهی وعده وعید ها ، سر پل ( جنوط ، سراط ) ....

نمیدونم عاملش چیه ... ولی هر چی که هست قضیه اینه که فعلا تا اینجا هر چی که این دختر دائی جونم گفته روم اثر گذاشته ! هر کس که به من میرسید میگفت : بابا ول کن این پیر میرا رو ...مسخره شان می کردم ولی روی من ، حرفهای دختر دائی جونم اونقدر اثر کرده که میگم نکنه این حالت های دپریسیونی که پیدا کردم و هی پیرم و پیر شدم میگم به همین علت باشه ...

به هر صورت بدوستان دلسوزی که دور و برم هستن و میخوان همش منو نصیحت کنن و من به حرفشون گوش نمیدم ، پیشنهاد می کنم برن دم این دختر دائیم رو بچسبن و او رو پیش کنن تا حرفشون بره تو گوش بنده ...

آره .. دختر دائی رویم اثر گذاشت و یک کم اومدم تو دنیای جوونا ....

حالا شب ها میرم توچت روم ها و سی اف ها ....

دنیا ی جالبیه ..

ولی جالبترش برا من ، ثابت شدن با ظرافت و پی بردن با خنده و شوخی ، که بابا خیلی پرت افتاده ای از عالم و عالمیان ... و نسل تازه ...

شوخی هاشون از نوع شوخی های من نیست ..

حرفا شون خیلی غریبه است ...

لغت ها شون رو نمی فهمم ...

بحث هاشون برای من حل شده است ...

جدیدا می بینم لغت هایم رو هم اونها نمی فهمند: کاپوت ( بجای کاندوم ) ، مستراب ( بجای توالت و دستشوئی ) ، آمپولی( بجای تزریقی ) ، لا پائی ( بجای اتو کشی ) و ...

وقتی حرف میزنم هه هه هه ی همه ی اهل اتاق ها و تالار ها بلند میشود ...

اونها، تو ی کامپیوتر هستن ، تو ی دنیای مجزای شونن و نمی فهمن منو ... ولی من که توی دنیای واقعیت هستم و خودم که میبینم ... خودم که متوجه میشم ....

نه خیلی فرق کرده ام ... نیم قرن پشت سرم است ... موهام مدتهاست سفید شدن ... دیگه شده ام پدر بزرگ و حرفهام هم شده همون صحبت و بحث و گفتگو های « پای قیلیونی بابا بزرگا شون » و حالا خوب شده که بهم نگفتن « فرهنگ زنده ی لغات دوران قاجار » ... که هه هه هه همه بخندن و شکلک ( آیکون ) نیش باز شده و قش و ریس و خنده غلت زدن برام بفرستند ...

تو چت بیشتر شده ام گوش ... جون اگر هم حرفی بزنم معمولا جمله هام با یک « ببینین بچه ها ! » شروع میشه و عملا به یک نظر دهی مستدل همراه با مثال از خودم « من هم در اون زمانها ....» ....

یاد اون پیرمرده ی سر کوچه مون میفتم ، کربلا حسن میفتم ، دم سبزی فروشی عمو یزدی مینشست و برامون از جوونیاش حرف میزد و ما ناباورانه به حرفاش و صحبتاش گوش میدادیم ...

این بچه های نت ، شاید به احترامم ، چیزی نگفتن . ولی این احساسم رو که نمیتونم پنهان کنم وقتی میبینم با تلفن دستی ام ( موبایل ، هندی ، همراه ، گوشی ... ) ام نمیتوانم حتی یک اس ام اس ساده بفرستم و یا اس ام اس ها رو بگیرم و بخونم .. و حتی توی تلفن فروشی گفتم آقا لطفا ساده ترین دستگاه رو میخوام که فقط تلفن کنم ... یارو بهم خندید و یکی رو مجانی بهم داد ... و هنوز بعد از ده بار دفتر چه ش رو خوندن ، نمیدونم چی جوری پیام های روی پیامگیرش رو گوش کنم ...

بابام میگفت: وقتی آهنگ جوونا رو دوست نداشتی بدون پیر شدی ! وقتی نتونستی با دستگاه های مدرن کنار بیائی بدون پیر شدی ... اون طفلی بلد نبود با دستگاه ضبط صوت ریلی ساده کنار بیاد ... مسخره اش می کردم ... و حالا نوبت این جوونا شده ... بخندید ... تا دنیا به شما بخندد ... من هم همیشه میخندیدم و حالا هم نوبت دنیا شده که به ریش در حال سفید شدن من بخندد ...

این مقدمه رو گفتم که برسم سر مطلب اصلی ام و اینکه .... عقده دلم را باز کنم ... قضیه از این قراره که راستش یک عاشق دلسوخته ی مجازی از اون سر دنیا .. توی این عالم مجازی تر برگشت و گفت:

« میدونی چیه ! عزیز ! بیا با هم لاو بترکونیم !! »!

اینجا بود که من کم آوردم ... و با گفتن :

« ببخشید ...» عذر خواهی کردم که « الان مسنجرم قطع میشه » و « اللللو !!! ااااالو صداااات نمیااااااد ... صدای منو دااااااریییییییی .... نه صدااااات نمیاد ... اااااالو ... ااااالوووووو » ... و زدم بیرون و ضربدر سرخ بالای صفحه ی ویندوز رو کلیک کردم و از روی صندلیم بلند شدم و رفتم یک لیوان آب خنک خوردم و نا خود آگاه زیر لب این شعر لعنتی رو باز تکرار کردم :

« رسیده ایم منو تو به آخر خط ... پیاده شو جوانان بگو سوار شوند !!!!! » ...

نمیدونستم چی بگم ... به این آقای مهدی اخوان ثالث .. که این دو خط شعرش بد جوری توی دهن و ذهن من جا خوش کردن ....

ولی حالا جدی ! دیشب تونستم الکی قسر در برم ...

ولی امشب دیگه بهانه ای ندارم و باید به طور مجازی هم شده ، برای نرفتن حیثیت و آبرویم ...توی این مجازی خونه ، لاو این خانم رو هر طور شده ، بطریقی ، بشکونم ! بترکونم ! منفجر کنم ! ...

بابا جوونا !!!یک بنده خدائی پیدا نمیشه بیاد منو راهنمائی کنه ؟؟؟

بابا من نمیدونم اصلا « لاو ترکوندن » یعنی چی ...

نخندین ... خنگ هم نیستم ... فقط تو فرهنگ لغتنامه ی دهخدا هر چی دنبال لاوترکوندن گشتم بیفایده بود «...بابا ... متردافی ؟؟چیزی ... ؟!!! ... دختر دائی جاااااان !!! کجائی که ببینی پسر عمه ات ....»

پس نوشت : 
زحمت نکشید این فرهنگ لغت رو پیدا کردم ... تکمیلش می کنم ... برای هم سن و سالام

لاو تر کوندن: لاس (خشکه ) زدن ، با هم ور رفتن ، حال و حول کردن  ، عشق و حال کردن  ، دست  توی پرو پاچه ( شورت ، شلوار ، زیر دامن ، سر وسینه ، .... )  ی  هم کردن ، عشقبازی کردن ، معاشقه  کردن  ...  مغازله ... دل دادن جیگر ( قلوه ) گرفتن ...

...........

کلفت بار كردن : فحشهای گنده بار کردن
کم آوردن : جا زدن
کنه : کسی که مدام شاخ می شود
کون گلابی : گلابی
کون بچه : بچه کونی
کون برهنه : بی همه چیز
کون دنیا رو پاره کردن : مغروربودن - جارزدن طرزاستفاده : 1- فکر کرده کون دنیا رو پاره کرده= خیلی به خودش مغروره 2- حالا یه کاری کرده، دیگه کون دنیارو پاره کرده= یه کاری کرده به همه میگه
گوشت : جیگر
گلابی : ١.کسی که تنبل است ٢. چاقال
گلوش گير كرد : وقتی کسی از کسی خوشش بیاد
گنده گوزي كردن : ادعای زیادی کردن
گوجه زدن : تگری زدن - شاکی بودن
لاس خشکه : لاس زدن بی نتیجه
لاوترکوندن : عاشق هم بودن
لب رفتن : لب گرفتن(وقتی راجع به دو نفر باشد) - كز كردن
مادر فولاد زره : زشت و بد هیکل در مورد داف
ماهم بله : ما هم تو جریانیم
مراد:1024جواد
مماس بودن : در ارتباط بودن
محرض : 100%-حتما
مخ زدن : مخ خوردن- عملی که پسر یا دختر برای جذب جنس مخالف(یا موافق)به طرف خود میشود
ميخ شدن : خیره شدن - گير دادن
نافرم : بد جور
نون پنیز : لمپنی
نیم رخ گوز فیثاغورث : استعاره از زشتی
هندونه : اسکل-شاسکول
یول (یول ممد) : اسکل
......

لی دلش پر از بازی ( کاملا طبیعی طبیعی طبیعی ) « یارگیری انسان ها » ، صحبت از خیانت و خباثت می کند ولی  اسمش رو نمیدونه چی بذاره ......

خودم نیز بعنوان یک نمونه ی حی و حاضر و  زنده ی زخم خورده  و یکی ازهمین  شکست خورده های بازی ، شاهدی زنده هستم بر نظر او

ولی ...

اگر آدمی صداقت لازم را داشته باشد که این یک واقعیت است که هر روزه اتفاق می افتد ... و این را بپذیرد ... آنگاه میتواند بدون حس منفی و بد ، هم بپذیرد این مسائل را و هم با این موارد راحت تر کنار بیاید ...

بنظر من ... آدمی توی لحظه است و... و بطور دراز مدت نمیتونه تصمیم بگیره ...

میل و هوس و نو خواهی رو هم روش بزار ...

میزان پایبندی به عهد و پیمان را هم بیار به پائین ترین درجه اش ..

اصل اساسی رابطه یعنی حرمت به دیگری را هم بنداز توی سطل آشغال ....

ده میلیون مثال دیگر هم از همین انواعی که او آورده است را میتوانیم خودمان در برخورد های روزمره مان ، بعنوان مثال و نمونه بیاوریم ....

اسم این خیانت نیست ... اسم این را من میزارم "بازی یار گیری جفت ها" ...

مسلما این برای خودش یک هنر است که کسی بدون نیاز به مخفی کاری ، نقش بازی کردن و دروغگوئی ، و بدون دردسر درست کردن و جریحه دار ساختن  قلب و وروح دیگری ، بدون لزوم بکار بردن رذالت و پستی همزاه یا کلک زدن و سو استفاده ى موذیانه از ساده دلی این و آن .. این " بازی یارگیری و جفت بازی " را رو باز هم بازی کرد ... و حتی همه باهم مشترکا از آن لذت هم برد ....!

فقط نکات زیر را باید باور داشته باشیم:

آنکه می آید ، میرود...

آنکه برایش همه چیز الان جالب است چون حرص داشتنش را دارد ، بعدا که بدستش آورد به آن دلسرد میشود ...

آنکه الان با گرسنگی طالبش است و ولع میزند ، وقتی خورد و سیر شد ،  دلش را هم میزند ...

این « بازی یار گیری » هم در مرد ها و هم در زنها هست که با کمی تفاوت در عمل ، بطور روزمره به چشم میخورد ...

شیوه ی مردانه اش ، همان چیزی است که دخترم آنرا در سن هشت - نه سالگیش " بازی با ماشین های اسباب بازیهایم " نامید ... متاسفانه خصلتی است که بخاطر دلایل هورمونی در مرد ها بیشتر خودش را نشان میدهد اگر چه زنهائی هم این را دارند ... مرد ها با نگاه تیز و ( هیز ) شان زنها را اسکن میکنند و ... در ذهنشان رابطه های شهوانی را مجسم می کنند ... و در پس هر رابطه ی سالمی هم یک ارتباط جسمی مد نظر شان هست ... 

از ته دل زنها ، من خبر ندارم ... و نمیتوانم  هم زنانه فکر کنم ... ولی آنها هم ، تا جائی که عملا دیده ام ، میبینم که با شیوه ای کاسبکارانه و یا حداقل  حسابگرانه شان ، با سبک و  سنگین کردن و در نظر گرفتن درجه ی سودمندی  و توان باربردوش کشیدنشان ، درجه ی جبروت  و  سفت بودن ، تکیه کاه ( مالی (!)و پرستیژ اجتماعی ( ماشین و خانه و شغل پردرآمد  داشتن  .. ) مرد ها را می سنجند .... اینان ، بیشتر از مرد ها به عنوان "پل " و " حمل کننده ی آنها " تا مقصد بعدی استفاده می کنند...

فقط فراموش نکنیم در این بازی یارگیری "جفت بازی ها" آدمها همانند هر انتخاب و تصمیم گیری مخیر هستند :

امکان اشتباه در تخمین و تشخیص غلط وجود دارد ... و همیشه به نفع طرف نیست .... هر کسی  مثل هر بازیکنی  شانس  برد ویا  باخت دارد ...

در عمل این بازی ، در کل ، بر خلاف قصه ها و افسانه های عاشقانه ی کتابها و فیلم ها ، اکثرا   بدون ختم زیبا ، بی انتها و بدون حتما یک  پایان منطقی  ادامه میابد ....

از همه مهم تر در این بازی بر خلاف تصور ساده اندیشانه ، همیشه مقصر نه فقط یک نفر ( و آنهم همیشه طرف مقابل ما(!!)  نیست !...

این بازی یک بازی غالبا حداقل سه نفره است ... که بلاخره هر کسی یک جایگاه تازه باید بخودش بگیرد.... 

اکثرا در این یک نفر سرش بی کلاه می ماند .. که  نالان و گیران سرو دست و دل شکسته عذاب میگیرد و عزلت نشینی می کند و یا با عصبانیت و خشم  سعی می کند با شلوغ بازی در آوردن نارضایتی  هایش را بیان کند ... معمولا این شخص ، به اشتباه ،  احساس بی اعتمادی به خودش پیدا می کند .....و اما  آن  دو نفر دیگر به امید واهی تا آخر عمر به خوبی و خوشی با هم بودن برای هم مژه بر هم میزنند و قند توی دلشان آب می کنند ... و ...   تا نوبت بعدی بازی  برسد و...

راه حل شخصی من برای خودم :

در « لحظه » تصمیم بگیرم ... حد و مرز هایم را بدانم ... رک و رو راست با خودم و دیگری برخورد کنم  ... سعی میکنم در بازی ای برابر و به سود هر دو  طرف ، حال مان را ببریم و مواظب باشیم ،  تا الکی خودمان را به کری و کوری نزنیم که بعدا مثل مونگولها ،حتی بدروغ  ، برگردیم و بگوئیم عشق آمد و عقل و هوش از سرم برد ...

اینهم هم یک مدلشه .... لی !....

از قدیم گفته اند ...

وقتی میخواهی زن بگیری به خانواده اش نگاه کن ...

کاملا درست است ... مثلا در رابطه با این دخترک بزن بهادر عصبی !.........

مادر فرمانده ی ، ننه قمر خانمی ... خود بخود دختری مثل خودش را تربیت می کند ... بزن بهادر ، پر توقع ، پر رو ، خود خواه و ...

پیه اش به تن من هم خورد ...

بدبخت شوهرش که در عرض این چند ساله بجای همسر یک زن اخمو تخمو ی ... فحاش و بد دهن و دائما قهر ... گیرش آمده است ... دوست میخواسته ، بلا ی جان نصیبش شده ...

دلم برای معصومیت بچه شان میسوزد ...

من خودم شخصا معتقدم زن و مرد میتواند، و در یک رابطه ی همسری موظفند و باید از قدرت های هم استفاده کنند تا نه تنها جبران کمبود های هم را بکنند بلکه همدیگر را تکمیل کنند ...

ایشان اما با ایجاد بد بینی و دامن زدن به اختلاف ها و تشدید و تاکید بر روی آنها در سطوح و خواسته و رفتار ها و .. آپارتمان و محل زندگیش ( آشیانه ی گرم خانواده !!) را ، همانند مادرش ، به صحنه ی تو سر همدیگر زدن و نزاع و جنگ تبدیل کرده است ... آنهم نه به منظور مبارزه برای بهبود بلکه برای تخریب و داغان کردن مردش را پائین کشیدن و له و لورده کردن ... تکلیف رومانس و ممانس را هم که دیگه معلومه ... بقول معروف این رفتار ها اصلا میخوابونه ....

منو بگو که دلم خوش بود ...که گفتم : «... انرژی باید برای بهتر شدن شرایط و امکانات بکار گرفته شود تا موتور زندگی بیشتر و راحت تر بچرخد ... و آنگاه در پناه موفقیت های بیرونی ، در کانونی از اعتماد و شادی و به استراحت و آرامش و پرورش کودک مشترک بر آیند ! ....» ...

چه میشود کرد بعضی ها متاسفانه خودشان تیشه به ریشه ی خودشان می زنند ...

....................

پس نوشت 

۱. نوشتن این ( و یا خواندن این  پست )  عکس العمل یکی از  سلیطه ها  را بر اانگیخت  و او را مجبور  کرد که  به طور ناشناس و با استتار و مخفی کردن خودش  به زیر یک  نقطه (!) ،  یک  چند عدد تا فحش  ناموسی به ما بدهد و  چند تا  لنتر هم بما بگوید ...  نمیدانم ایشان زن بوده و یا مرد ولی  برایش یک نامه  تشکر آمیز در پست زیر برایش نوشتم کلیک  کنید ! ) ...

۲. کیشوند ، حسود عزیز ، مبارکت باشد !....

امروز میخواستم برم ورزش ... ولی دنبال کار دو نفر دیگر رفتن مانع از آن شد ...

بجاش لباس هایم را در آوردم و مثل آدم ( قبل از خوردن سیب و ساخته شدن حوا ) توی بهشت اتاقم ، لای کاغذو دفتر و کتابها برای خودم جای خوابی درست کردم دراز کشیدم زیر نور آفتاب تابستانی که سالی دوبار بیرون میزند ...

بیدار که شدم هوا تاریک بود و همنطور خواب آلود ... یکمرتبه دیدم هوا تاریک تاریک است و من وسط خوندن پست های دوستانم هستم ...چی همه نوشته اند توی این چند روز پیش ! جند روزی که سعی کرده بودم به سراغشون نرم .... تا بتوانم بخودم ثابت کنم که معتاد کامپیوتر نیستم ...

بجز کار های روزمره ی نوشتن بروشور تبلیغی و نامه نگاری و ... با جدیت تمام ، واقعا هم ازاین چند دستگاه در اختیارم گذاشته شده استفاده ی بیشتری نبردم ... بجاش فقط توی هفته پیش بیش از سی ساعت ( فقط توی کلوپ ورزش ای که در آن عضو هستم برای خودم از دستگاه ها بالا و پائین می پریدم و ... و باصطلاح ببدنم رسیدم ....

وسط نوشته های این دوستانم دو چیز جالب دیدم ...

یکی نظر این دختر خانم نازنین و کامل در هز زمینه ای ...

مادر ، همسر ، عروس خانواده ی بزرگ پر از ایل و تبار ...

کارمند و خانه دار و بچه دار و شوهر دار .... و نویسنده و آزاد اندیش ....

واقع بینی که تو را به شنیدن صدای قال مقال مراجعین به شرکتش وامیدارد و یهو میبینی توی فضای مه آلود و لای آبر و باران و خورشید و .... را با شنیدن وزش باد پر از عطر چای و برنج تورا به لابلای کوه ها و آبشار ها و دشت و ... نوقتی نوشته های ساده اش را میخوانم تمام حس هایم سیراب میشود ... گرسنه میشوم و میخواهم کنار بساط مسافران شهر بشبن و شامی کباب با کته ماست بخورم ، بوی غذا و مزه آن را می چشم ..... بوی عطر های دشت و کوهپایه را مینیشم ... چرخش برگ ها ... رنگ و وارنگی ها ... صدا ... بو ....

اینها رو که میبینی حسرت میخورم که چرا این جور آدمها کم هستند ....

کمتر زنی در زندگی واقعی ام اینقدر توی من رخنه کرده است .... که با عشق میخوانمش ...

آیا مردش اصلا او را میفهمد ....

کیف میکنم ... دلم به همین چند تا دورو بری هایم گرم است و به همین ها قانع هستم .... و از هر کدام حالی می گیرم ....

احساس می کنم وسط اتاق شان نشسته ام و باهشان غذا می خورم ... روحم آنجا حاضر است و میبینمشان ...

وسط مسط این حرفها بود که این جمله اش مرا به خودم آورد ....

« ...مردها ی خیلی به ظاهر مرد هم گاهی تو زرد ازآب درمی آیند وای بحال این بچه سوسول ها ...با تمام عقیده ای که در مورد چهاردیواری و اختیاری دارم واین که هرکسی مختاراست با خودش هرچه می خواهد کند ...خودم از این سوسول بازی ها خوشم نمی آید ...امیدوارم پسرکم درآینده تبدیل به یک مرد واقعی شود ...کسی که همسرش بتواند با تمام وجود به او تکیه کند ... » ....

امیدوارم پسرکم درآینده تبدیل به یک مرد واقعی شود ...!!!! مرد واقعی ؟؟؟!!!! مرد واقعی را خودش تعبیر و تفسیر هم می کند .... کسی که همسرش بتواند با تمام وجود به او تکیه کند ...

مادر عزیزم ( که گاهی دلم برایت میسوزد که چرا زود رفتی ؟! ) ....ببخش من رو ... که نه زن دارم ... و نه میخواهم تکیه گاه کسی باشم و بشوم و ... میخوام مثل آهو وحشی برای خودم بچرم و بدوم و ... پروانه صفت پر بکشم و یرواژ کنم لای گل و بلبلهای بوستانها ...

نه سر باز کسی باشم و نه .... سر خر کسی ...

ول بچرخم و حظ ببرم از ثانیه های آزادیم و کیف کنم از تمام همان ... جلوه های هستی ...

وای زندگی زیباست ... خوشمزه است ... معطر است ... خنده دار است ...

مادرم همیشه دو تا صفت در من میدید و انتقاد می کرد :

مگر تو صلیب سرخ هستی ؟

تو چرا پیر گای هستی ؟

کاش میتونستم در مورد این آدمهائی که دنبال کار شان بودم بنویسم ... تا شما ها هم مثل الان من ( بایاد آوری از رفتار و کردار و اندیشه و گفتار شان ) از خنده روده بر میشدید ... چه کنم ایرانیند و ...

ههههه ..... قهقهقهقه ......

راستی یک زن (خوب ) واقعی برای من یعنی چه کسی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

وای چه سئوالی .... کردم از خودم ... برم روش فکر کنم ...

راستی ... والده مصطفی چند بار از ایران زنگ زده ... که:

« ... جدی نمیخواهی هنوز زن بگیری ؟... خیلی دخترای خوبی برات نشون کردم ها ؟!!.... خیلی از تو براشون تعریف کردم ... » ...

آخ مادر جان .... دلم امشب هوای تو را کرده است ....

متاسفانه تلفن زنگ زد ... آزاده امشب هوس منو کرده ... آلان با ماشینش میاد دنبالم ... شب بخیر ...

پسنوشت

  یک نفر برام پیغام گذاشته  که: ».... باید بگم که شیوا لاهیجانی نیست ... شهسواریه ... «

زمین نیاز به آب داشت

تا سبز شوند گندم ها

ابر ها عقیم شده اما

و جوی ها خشک...

مرد

با گریه از خدا

چند قطره آب التماس کرد

مرد گریه کرد

گریه کرد

کریه کرد

گریه کرد ...

مرد گریه کرد

آنقدر کریه کرد

که زمین خیس شده شد از اشک...

مرد

گریان

خسته و خوشحال خوابش برد

صبح شد...

زمین شوره زار بود ...

پاریس - 1977

پس نوشت:  اینو نوشتم به دو دلیل   یکی چون به  ذوق و احساسش  اعتماد دارم ... این شعر (زیر) ش من رو بیاد اون شعر قدیمی ( بالا ) ی خودم انداخت

تمامـِ دراز ِ کابوس را

ارسام جون .... مهشید جون...

بچه های خوبم!   یکی بود یکی نبود .....

بچه که بود خیلی خجالتی بود ... و هنوز شرم و حیائی داشت

به مرور دیگر شده یک آدم لات و بی چاک و دهنی که دیگه ... نمیدانم اسمش رو چی بزارم ...

فقط میگم بچه پر رو ...

...

قضیه از اونجا شروع شد :

گاهی بوئی میآمد و کسی به روی خودش نمیآورد و تمام میشد میرفت پی کارش

یواش یواش ترسش ریخت و وقتی بادی ازش در میومد سرخ میشد و عذر خواهی میکرد کم کم  روش زیاد . زیادتر شد و دیگه  همش چسی میآمد و بی پروا به هر جا که می رسید ُ، دیگه براش بیتفاوت بود و نگاه نمی کرد ... فقط ول می داد و می چسید و خودشم می خندید و ...

برای خودش حال میکرد و کیف میکرد ... و پز هم میداد...

یواش یواش شروع کرد به گوزیدن ...

مردم مسخره اش می کردند و دماغشون رو می گرفتند و بهش میخندیدند و او هم همیشه میخندید و فکر می کرد چقدر هنرمند شده است

این وسط مسط ها هم گاهی از دستش در میرفت و تیرکی میزد ...

بعد که پر رو تر شد ...

اول هاش هنوز مراعات می کرد و همه جا نمی گوزید ...

بعد دید نه فرقی نمی کند ...همه جا میشه و او هم  دیگه همه جا می گوزید

حتی دستور داده شد ضرب المثل های خیلی خیلی قدیمی مثل مسجد جای این کارا نیست را از توی کتابهای قدیمی پاک کنند و هر کس این کتابها را داشت هم خودش رو وهم خانواده اش را با کتابهایش مبسوزانند ... و دودش می کنند ...

کم کم دیگر کارش بالا تر شد و شروع کرد به شاشیدن به هر چه بود و ساخته شده بود ... و همینطور  هر کاری خواست کرد، کرد

.تا  کارش بالا کشید و  رسید به ریدن ....

اولش باز یک مقدار رعایت میکرد ...

حالا هم که دیگر کارش شده گوه کاری و گوه پراکنی

چند روزه که دیگه مراعات خودش رو هم نمی کنه و توی همان بشقابی که از توش میخورد ریده ...

حالا نشسته ام نه تنها من بلکه تمام مردم شهر و استان و کشور و منطقه و جهان و تاریخ کنارگود و چهار چشمی نگاه میکنیم تا ببینم

حالا دیگه چی کار میخواد بکنه !! دیگه مجبوره همون رو خودش بخورد ....

نوش جانش !

 نمیدونم چی شده ... از صبح هیچ مطلبی تو این صفحه دیگر سرچ نشد ... یعنی من بیش از سی بار سعی کردم ولی  سرچ نمیشه ...

ولی عین مطلب توی صفحه های  دیگرم بدون مشکل آومد ...و درج شد!!!!

پس برای خوندن  مطلب امروزم لطف کنید برین و اینجا رو بخونین .... 

 (!)

پنکه ای گوشه ی سالن روشن بود که هوای سنگین ( بدون باد ) و گرم (33 درجه) رطوبتی ( رگبار های شبانه روزی تابستانی چند روز اخیر ) را کمی جابجا کند ...

خانمی از میهمانان گفت ... آقا فنتیلاتور را خاموش کن که دستم سرما نخورد ... و مرتب می گفت اگر دستم درد بگیرد تقصیر توست ...

حالا قضیه ی این دختر دائی جونم است ... هر اتفاقی بیفته تقصیر این ناز خانمه !

بقیه ی  مطلب ...

درغریبی و غربت ، پیدا کردن یک فک و فامیل دور هم نعمتی بود که قرعه به فال من غربت زده افتاد . ...

نمیدانید ، چقدر دلم گرم میشود و حال می کنم وقتی با او حرف میزنم ... گفتم قضیه شاید قصه ی خون خون را میکشد باشد ، ولی نه ماجرا بالاتر از این است ...

راستش یک جوری شیفته ی صدای تو دماغی لوندش شده ام ... زنگ صدای خاصی دارد ... دلم میخواهد از زمین و زمان و هوا و دریا ، شمال و جنوب و هر کس و ناکس حرف بزند ...

با چند جمله ی ساده ( و حدس میزنم از ته دل بر آمده اش ) تمام تصورات ذهنی در طی بیست و پنجسال برای خودم ساخته ام را مثل خانه ای از ورق های بازی درهم پاشید ... شاید تشبیه کنم به یک گرد باد که آمد و همه چیز را با خودش برد ... شاید مثل سیل ...

انگار گوئی تلنگر و زنگ صدایش مرا از خواب چند هزار ساله ام بیدار کرده باشد ...

گیج و ویج ، نشئه از صدایش بودم ...

چند روزی نبود ... ( مسافرت ؟) ... چقدر دلم برایش شور میزد و چقدر دلم برایش تنگ شده بود ...

دیشب تا صبح همه اش با او بودم ... با او و آدمهائی که او درباره شان حرف زده بود ...چه کارکتر های جالبی پیدا کرده بودند ....

امروز ، تمام روز هم وجود همه ی آنها را در کنار تمام آدمهای دور و برم احساس میکردم ... خوش به حال من !... آیا همه ی دختر دائی ها همین تاثیر را روی پسر عمه هایشان دارند ؟؟؟!!!

در ارتباط با پست قبلی این یاد آوری را هم  نوشتم ..

« .... روی سخنم با این چند نفری است  که گیج و متحیر مانده بودند  که  این مرد کیست و چرا اینکار ها را در حق شان دارد بی هیچ چشمداشت  انجام میدهد ....

و نیز  خطابیه ای است  به آن کسانی که با ناباورانگی  ساده دلانه شان با هزاران بدبینی و بد دلی و  شکاکیت موفقیت های ثمربخش فعالیت های اجتماعی خیر خواهانه ام  را دنبال می کنند و نمی توانند چرایش را  برای خودشان  هضم کنند ...

دوستان و نا دوستان ...

سی چهل سال است  که در تماس با خیلی از آدم ها ...  از همه جنس و سن و نژادی )   میبینم که فقط با رسیدن به درک ساده ی اصل پذیرش اصالت فرد ( خود و دیگران )  و عمل کردن به آن در همین راستا ، به همآهنگی با خود دست یافته ام و موظف میدانم  خودم را ، که با قدرتی خود جوش و پرتوان به رستگاری دیگران هم ، در همان سطح توان کلامی  و قلمی و قدمی و ... کم خود ، یاری برسانم ...  باشد که مفید و کار ساز و  مثمر ثمر واقع شود ....

 ادامه ی مطلب در این جا  

بعد از بیست و چند سال به خاطر این دختر سیاه پوش خل مشنگ و خود خور ! رفتم سراغ زمانهائی که خودم هم از اون حالت ها داشتم و ...

باز نویسی خاطرات آن سالها ی مرده ی در گذشته ... اگر چه برایم جالب بود ...اما رمز موفقیتم را پیدا کردم ...  چون با خودم رو برو شدم ... و افتخار می کنم توانستم آنگونه آن زمانها از عهده ی تعهد به خودم در بیایم ..

دیدم آن افکار آن زمان ، پایه های حالایم را ساختند ... به باز نوشتن آن دفتر چه ها ادامه میدهم ... باشد که که کسان دیگر هم سودی از آن ببرند ...

تجربه های سختی بودند که راحت در اختیار شما می گذارم ... این دفتر را نام کذاری خاصی نکرده بودم ... ولی در حقیقت ادامه ی همان آزاد چون پلنگان است  (  از اواسط مارس اواخر اسفند تا اواسط خرداد سال 1987) ... ... اما  به هر صورت جند قطعه از آنرا برایتان می آورم :

................................

قصه ی من و آینه

یک روز از آینه پرسیدم : « تو کیستی ؟ »

نمیدانست !

گریستم آنروز....

چند روز بعد دوباره پرسیدم : « تو کیستی ؟ »

گفت : « من ؟! من تو ام ! ... خود تو ! »

واز من پرسید : « تو کیستی ؟ »

« نمیدانم !!! » گفتم

آئینه گریه کرد آنروز

امروز

در آینه نگاه می کنیم و می خندیم هردو با هم

میدانیم که ما یکی هستیم

و این جا منم که میدانم :

« این من ، خود منم و آینه باز تاب من ! » ...

....................................

در زندگی هر کس باید نقش خودش را بنویسد ...

خودش بازی کند و خودش کارگردانی کند ...

چرا نقش اول را به خودم ندهم ؟...

.............................

من از زندگی راضی هستم

بهترین چیز را نمی خواهم ...

اما بهترین که میتوانم باشم ...

....................

بهتر کردن خودم

بهترین کاری است

که من میتوانم در زندگی برای کسی بکنم ...

...............

من زنده هستم

حالا و اینجا

من از زنده بودنم خوشحالم و

از زندگیم لذت می برم ....

و حال می کنم که به دیگران هم حال میدهم

........................

پسنوشت :

دوست عزیز !

میترا ... حالا شاید برایت روشن شود بعضی چرا ها ...

همانگونه که گفتم :

تو هم میتوانی لذت ببری از زندگی

و حال بدهی به دیگران و با حال آنان حال کنی ...

دستم به نوشتن نمیرود ...

کتابچه ای راکه حاوی نوشته هایی سه ماه اول بعد از بهم خوردن رابطه ی خانم اکس ( همسر سابقم) و من بود و تحت نام «آزاد چون پلنگان ..... » راکه در حدود بیست یاداشت میشد را در صفحه ی « رها چون ابر در باد » باز نویسی کردم .... بار اولم بود که بعد از بیست و یکی دو سال آنرا میخواندم ...   خوندن و باز نویسی لغت به لغت اون نوشته ها ،  بعد از این همه سال ، هنوز خیلی رویم اثر گذاشت ...

دلم برای خودم سوخت ... شاید هم به همین دلیل بود ... بیخود نیست که بعد از آن هیچگاه دیگر نتوانستم در یک رابطه ی درست وارد شوم ...

صادقانه می گویم : ترس از یک شکست دوباره نمیگذارد که چشمم را ببندم و خودم را رها کنم و بسپارم بدست گسی ... و از طرف دیگر ول نکردن خودم را بدست کسی که بایستی به او اعتماد بکنم ، را نشانه ی عاشق نبودن میدانم ... و این دایره شیطانی می چرخید و میچرخد هنوز هم ...

نه ... عامل های دیگری هم مرا به کج راه بردند ... مثلا شروع همزمان دوران چلچلی ( بحران میان سالگی ) ، انتقام گیری و ... و بعد ها هرزه گرائی و لذت بردن از تجربه ی آزادی عمل و عادت به بی بند وباری و .... خیلی مسائل دیگر.... دست بدست هم دادند و شدم اینی که هستم ...

بفکرم افتاده بیایم و یک چند مقاله ای بنویسم برای آدم های در مرحله ی جدائی ... که بیاموزند جدائی همیشه چیز  بدی هم  نیست ... بلکه حتی میتواند کارا ساز تر باشد برای دو نفری که با هم همخوانی و هم آهنگی و هم سازی ندارند ...

نمونه زیاد دیده ام .. خودم یکی از بهترین نمونه هایش ...

در همین مورد از جلوی کتابفروشی ای  که رد میشدم ، اتفاقا ، چشمم به کتابی افتاد که انگار اصلا خانم ساندرا لووپکه میدونسته که در مغز من چی میگذره ... تیتر کتابش هست « من ترا ترک می کنم» با زیر عنوان « راه نمائی برای آن کسی که ترک می کند ! » ... چند ورق که زدم دیدم چقدر بجا است ....

خریدمش ... 14 یورو ! به چند دلیل ...

یکم اینکه نسبت به همسر سابق خیلی یکطرفه قضاوت شده بود... از این طریق او را هم بیشتر بفهمم ..

دوم خودم بعد از ترک شدن و تا بحال بنزدیک 100 تا رابطه گرفتم و تقریبا در صد در صد موارد من ترک کننده بودم ...

سوما افراد زیادی را داریم که گیر داده اند به رابطه ی غلط و در هم ریخته ای را میخواهند بزور و انواع الحیل ادامه دهند ... و از این طریق فقط بدبخت جدا کننده را با مظلوم نمائی و ادا واطوار درآوردن به زور به زیر بار گناه رفتن می اندازندش ...

چهارم اینکه بلاخره از این زاویه دید هم نگاه کنم که رفتن و تمام کردن یک رابطه فقط به قصد پدر سوخته بازی در آوردن نیست بلکه جهت رهائی بخشیدن به امکانات بالقوه ی دیگری  نیز منجر میشود ...

خلاصه ای از خواندن این کتاب را در روزهای آینده برایتان خواهم نوشت ...

میترا مرسی از نظرت ... کاملا با تو هم نظرم ...

خوب تولد این لیلای نازنینم ، دریا ، را هم مجددا تبریک مبگم ... دیدم حصارش را بعد از سه سالی که من باهش آشنا شده ام بالاخره شکست و صفحه اش رنگارنگ شده بود ... و کیک و عکس ... و تفضیلات .... تبریک تبریک تبریک .....

بهمین خاطر بهترین کتابی رو که خیلی دوست داشتم و میدونستم که او هم یکبار از ته دلش  آرزویش را کرده بودُ را برایش میخواهم مستقیما توسط شخص  امینی بفرستم بدهد به دستش !... کتاب مجموعه ی  اشعار  بدون سانسور فروغ فرخزاد را که پسر خوانده ی او حدود بیست سال پیش  در اروپا به چاپ رسانیده بود  امیدوارم خوشش بیاید ! ..........

دیروز تو آریانا خانمی که در دوران جوانی اش دکتر بوده و وزیر و وکیل به جامعه تحویل داه مرا به صحبت کشید که حتما باید زن بگیرم تا زا تنهائی در بیایم و اینکه روزهای سختی در پی دارم و باید حالا که میشه دست بکار شد و بعدا هم یکی دو نفر دیگر همین نظر را مطرح کردند ....

امروزهم یک تلفن داشتم از ایران ، خانم خیلی پر تجربه ای که ، همان والده ی آق مصطفی ، و تکرار همان حرف ها...

این مسئله ی ساده و طبیعی و معمولی ابتدائی برای خیلی ها ... برای من تبدیل شده است به یک معادله ی ساده ی « 1+1 + چندین هزار مجهول »! ...

شاهد از غیب آمد.... دوستی که در یک رابطه ی کمی ناموفق در گیر مانده است برایم پیغام گذاشته بود و از من پرسیده بود :

به نظر تو علیرضا چرا بعضی از آدمها نمیتونن بفهمن که بهتره یه آدم به میل خودش کنارشون بمونه تا به اجبار. به نظر تو بهتر نیست که آدم همیشه بهترین و اولین انتخاب یه آدم بین دهها انتخاب دیگه ای که اون داره باشه؟ چرا اون نمیتونه بفهمه؟ این که خیلی ساده است؟

نه ! دوست نازنین ، قضیه به همین آسونی کاش می بود ...